எங்கெங்கும் என் கண்ணன்

கண்ணா கண்ணா என்றலைந்தேன்
கண்ணீராலே தினந் தொழுதேன்
கண்ணன் எங்கே என்றறியேன்
கண்ணால் காணும் வகையறியேன்

ஒரு நாள் கண்ணன் குழல் கேட்டேன்
குழல் வழியே அவன் குரல் கேட்டேன்
எங்கும் நானே இருக்கின்றேன்
ஏனோ கண்ணீர் எனச்சொன்னான்

காற்றாகி குழல் கலைக்கின்றான்
மழையாகி மனம் நனைக்கின்றான்
சேற்றிலும் அவனே இருக்கின்றான்
செந்தாம ரையாய் சிரிக்கின்றான்!

நேற்றாய் இன்றாய் நாளானான்
நாளும் பொழுதும் அவனானான்
கேட்கும் ஒலியில் இசையானான்
பார்க்கும் அனைத்தும் அவனானான்!

எங்கும் அவனாய் இருந்தாலும்
ஏக்கம் ஏனோ தீரவில்லை -

தொட்டுப் பிடித்து விளையாட
கட்டி யணைத்துக் கதை பேச
கணமும் என்னைப் பிரியாமல்
கண்ணுக்குள்ளே கண் பார்க்க...

எனக்கே எனக்காய் என்கண்ணன்
என்றன் முன்னே வருவானோ?
கனிவாய்க் கண்ணீர் துடைப்பானோ?
தணியா இன்பம் தருவானோ?


--கவிநயா